Bert van der Put keert per direct terug als columnist voor Ajax Online. Anders dan hij gewend is bekeek onze nieuwste versterking het competitieduel van Ajax tegen FC Groningen vanaf vak 409. Van der Put, fervent Ajax-fan, zag vanuit de meest sfeervolle hoek van het stadion zijn club met 3-2 winnen. Zijn eerste maandelijkse column in de rubriek [Wat ziet Bert?] heeft dan ook als titel 'Een avondje Ajax kijken in vak 409'.

Een avondje Ajax kijken in vak 409 - door Bert van der Put

Via een andere Ajax-fan kwamen een vriend en ik toch nog aan toegangskaarten voor de wedstrijd Ajax - FC Groningen. Er waren nog wel kaarten in ons favoriete vak aan de lange zijde, maar niet naast elkaar. Het was vak 409 geworden. "Naast sfeervak 410", vertelde de fan erbij.

Omdat we niet alles over het ontstaan van dit vak hadden begrepen haalden we ons meteen van alles in ons hoofd. We dachten direct aan 'harde kern', 'hooligans', 'matten' enzovoort. Toen we aankwamen zagen we dat het begrip 'sfeervak' absoluut klopte. De hiergenoemde rest niet, zo hoopten we. We zouden een totaal andere voetbalavond beleven in vergelijking met álle vorige. Te beleven zou er genoeg zijn.

Vóór het begin van de wedstrijd stond iedereen. Wij dachten dat dat wel over zou gaan. Nee dus. We hadden geen keus: staan of niks zien. We stonden ook nog erg hoog in het stadion. Hoog, maar in geen geval droog zoals we direct merkten. In tegenstelling tot bij de Champions League-wedstrijden werd er op deze avond gewoon bier mét alcohol verkocht. Omdat wij uit een carnavalsstreek van het land komen begrepen we dat 'sfeer' hier ook wel 'bier' betekenen moest. Jammer dat wij van onze Arenacard nog net een kleintje konden krijgen. Met de ruime afname in ons vak konden wij dus niet helemaal meedoen.

We zijn erachter gekomen dat 'sfeer' ook een orkaan van positieve aanmoedigingen betekent. Stilletjes hadden we al snel bewondering voor het uithoudingsvermogen van onze medefans. Het maakte niet uit of Ajax goed of slecht speelde. Er werd geschreeuwd, gezongen, geroffeld, gefloten enzovoort. We vonden het echt zonde dat een zo bruisend vak de moeder van scheidsrechter Braamhaar moest bezingen. Of zijn moeder inderdaad het oudste beroep van Nederland uitoefent weten wij niet, maar toch werd er maar over gezongen.

We merkten dat we een beetje door de sfeer aangestoken werden. Onze sfeerwapens zijn echter iets bescheidener, maar klappen en roepen spelen wij op onze hogere leeftijd nog best wel klaar. Niet geheel ten onrechte klonk bij het rustsignaal enig gefluit. Ajax had dan misschien wel een paar kansen gehad, maar meer viel er over de eerste helft toch echt niet te zeggen. Je voelde dat de 0-0 stak, ons trouwens ook.

Na de rust steeg de sfeer verder naar een hoogtepunt. Er kwam een rooksliert langs en tromgeroffel begeleidde de massale spreekkoren. Gelukkig liep de wedstrijd in het tweede bedrijf voor Ajax positiever. Babel gunde ons een goed gevoel door 1-0 aan te laten tekenen. Maar het geluk was echter van korte duur. Hoerenjong Braamhaar kende de Groningers een penalty toe. Natuurlijk onterecht, vonden ook wij. Achteraf echter lieten de tv-herhalingen aan duidelijkheid niets te wensen over, ons vak had geen gelijk. De blunder van onze keeper Maarten sloeg ook in 409 als een bom in. Even was het stil, maar meteen werd de draad van het aanmoedigen weer opgepakt. Het was immers nog twintig minuten, er kon nog van alles gebeuren.

Van dit voorbeeld uit vak 409 kunnen wij alleen maar leren. Bij die rotte 1-2 voor Groningen daalde ónze sfeer namelijk naar het nulpunt. Door het voorbeeld begonnen we er klappend en roepend toch maar in te geloven. Babeltje werd bij zijn gelijkmaker in 409 meteen heilig verklaard. De tv-beelden lieten toch wel een beetje twijfel bestaan: de van een enkelblessure teruggekeerde Klaas-Jan had Ryan kennelijk een beetje 'geholpen'.

In minuut tachtig ontplofte de hele Arena, dus ook ons vak 409. Godenzoon Emanuelson had zich persoonlijk met de score bemoeid. De manier waarop moet van een buitenaardse planeet stammen. Eén jongen ging in zijn enthousiasme zo ver dat hij zijn prachtige, witharige meisje zowat voor de kop sloeg. In haar angst riep zij dat hij vooral normaal moest doen. Door dit op dit moment van absolute gelukzaligheid van hem te verlangen toonde zij wel aan dat zij in haar beleving een beetje achterliep. Want, lieve meid, zo'n doelpunt na zo'n actie is nou eenmaal niet normaal.

Toen na de drie minuten extra tijd het verlossende Braamhaargeluid klonk daalde uit 'ons' vak 409 een golf van dankbaarbeid richting Ajax, ver beneden ons, neer. Tot de laatste speler in de catacomben verdwenen was werd met vertrekken gewacht. Uit sympathie hiervoor en voor de gehele avond stug volgehouden aanmoedigingen besloten we de trein maar niet te halen. Onderweg namen we alles nog eens door. Dat Feyenoord het volgende slachtoffer wordt hopen wij natuurlijk ook. Dat de geluiden van de afgelopen avond daar overstemd zullen worden geeft helemaal niks, als er maar gewonnen wordt.

Een eventueel succesvol vervolg van de competitie zal zeker niet aan de vakken 409 en 410 liggen. Want die blijven doorgaan tot ze erbij néérvallen. Bij ons was de spataderpijn van het staan sneller weg dan we dachten. Geen betere balsem dan die van een 3-2 Ajax-zege.

terug