In zijn nieuwste bijdrage voor zijn columnreeks gaat Bert van der Put deze week in op de inbreng van de Spaanse Ajacieden Gabri en Roger. Tot ieders verrassing haalde trainer Henk ten Cate de twee middenvelders vrij snel na zijn aanstelling naar Amsterdam. Heeft de komst van de oud-spelers van Barcelona ertoe geleid dat er nu van een mini-zilvervloot kan worden gesproken? Bert zocht het uit en gaat in zijn column op deze vraag in.

Gabri en Roger, een mini-zilvervloot voor Ajax? - door Bert van der Put

Andrés Iniesta, een van de vroegere teamgenoten van Gabri en Roger bij Barcelona, zei het onlangs in VI heel treffend: "Wat die twee doen is eigenlijk de omgekeerde wereld." Het klopt eigenlijk ook wel, in de Nederlandse competitie speelden tot voor dit seizoen geen Spanjaarden van naam. En dat terwijl Nederlandse voetballers de weg naar Spanje gemakkelijk wisten te vinden. Wat bezielt de twee middenvelders van het Iberisch schiereiland om in het kleine kikkerlandje Nederland hun voetbalkunsten te komen vertonen?

Henk ten Cate, de huidige Ajax-trainer, moet wel heel overtuigende woorden tot Gabri en Roger gesproken hebben om ze voor een verblijf in Nederland te strikken. Of Ten Cate gelijk heeft gehad? Of de twee werkelijk iets waardevols aan het spel van Ajax toevoegen? Vooruit, ik doe een poging om de vraag in de aanhef van deze bijdrage te beantwoorden. Evenals bij de twee assistent-trainers gaat het ook bij hen nog maar om een half jaartje ervaring bij de club uit De Arena, ons aller Ajax.

Er wonen veel Spanjaarden in Nederland. Niet dat het klimaat hen erg zal aanspreken maar er zijn genoeg andere redenen over, bijvoorbeeld omdat ze hier een levenspartner vonden. Men ontmoet elkaar in veel sociëteiten, de zogenaamde casas españoles. Spaanse uitgaansgelegenheden zijn er in Amsterdam ook genoeg. De kans om hier te wennen is er dus wel. Als de twee het maar niet bij Spaanse gelegenheden laten. Het lijkt mij erg belangrijk dat zij met z'n tweeën gekomen zijn. Misschien is daaraan wel toe te schrijven dat zij nog niet gillend van ellende naar Schiphol gerend zijn. De Spanjaarden die ik hier ken gaan zo regelmatig mogelijk tussendoor even naar het vaderland terug. Als voetballer heb je die gelegenheid wat minder vaak. Wat dat betreft hebben Gabri en Roger (uitspraak: Rochèr) dus pech dat kort geleden de winterstop hier afgeschaft is.

Zouden zij serieus werk maken van hun Nederlands? Voor Gabri lijkt me dat nog noodzakelijker dan voor zijn makker. Want, als ik het goed heb, loopt diens contract per 1 juli 2007 af. We kunnen dan Spaans een moeilijke taal vinden; buitenlanders hikken doorgaans ook nogal tegen het Nederlands aan. Uit eigen ervaring weet ik dat buitenlanders vaak sneller Nederlands begrijpen dan dat zij zelf tot spreken komen. Onze twee 'gastspelers' zullen zeker ook veel van hun omgeving leren. Tolerant als wij zijn vinden we het best aardig om zulke jongens wegwijs te maken. We zien hier de Spanjaarden meestal wel zitten.

Zoals iedereen weet komen in de selectie van Ajax meer verschillende nationaliteiten voor. Reserves meegeteld zijn het er zo'n negen. In een eerdere column heb ik mij al afgevraagd of die grote verscheidenheid de cohesie, het onderlinge verband binnen zo'n selectie wel bevordert. Nog niet lang geleden kondigde het beleid van Ajax aan naar meer Nederlandse spelers in de selectie terug te willen. Dat de zoon van Michael Laudrup een verlengde stage krijgt zullen we maar als uitzondering zien.

Terug naar de zilvervloot in de aanhef van deze column. Iedereen kent het liedje waarin voorkomt: 'Piet Hein, zijn naam is klein, zijn daden benne groot'. Stel, Henk ten Cate is voor een ogenblik Piet Hein. Zou hij dan met het aantrekken van Gabri en Roger een mini-zilvervloot binnengehaald hebben? Ik vind dat het, wat Gabri betreft, wel kan gaan kloppen. Makker Roger is wel erg snel in de anonimiteit terechtgekomen. Even leek het goed te komen toen ook hij tegen Espanyol in de basis stond. Maar na korte tijd werd hij alweer vervangen. Ik vind het niet gek dat hij toen nog niet geschitterd had.

In een interview met Daan Schippers in Ajax Life zegt Gabri: "Ik heb een winnaarsmentaliteit, houd van hard werken en bescheidenheid. Dat vind ik belangrijk in het leven." Nou, dat van die mentaliteit klopt wel. Gabri eist voor zichzelf een soort stofzuigertaak op het middenveld. Hij duikt overal op, sluit aan waar nodig en laat zich ook ver naar voren sturen. Ik heb hem tijdens de UEFA Cup-wedstrijd in Praag wat nadrukkelijker gevolgd, notitieblok en pen op schoot. Zul je altijd zien dat hij dan een mindere wedstrijd aflevert. Nu kwam dat ook wel door de toestand van het Praagse veld, maar ik zag onze vriend iets te regelmatig vallen en/of uitglijden. Houdt iemand met een groter technisch vermogen zich niet beter staande?

De commentator noemde enkele ballen die Gabri afleverde ziekenhuisballen. Ook werd hij een keer op z'n Spaans gepasseerd. Toch vind ik zijn inzet altijd buiten kijf. Hij slalomt langs enkele tegenstanders en heeft ook zonder bal contact. Toch glijdt hij ook weg, één keer nog wel voor de ogen van de vrouwelijke Franse grensrechter. Al met al weet hij zich staande te houden. En de verdiende 0-0 wordt uit het vuur gesleept. Na afloop heb ik hem niet over deze mindere wedstrijd gehoord, al moet hij wel gebaald hebben. In de wedstrijd tegen Espanyol wist hij zichzelf enigszins te verbeteren, al trof hij het niet dat het met heel Ajax niet goed liep.

Is het nou wel of geen grote daad van Piet Hein Ten Cate om Gabri uit Spanje mee naar Ajax te nemen? Laat ik zeggen dat het voorlopig een daad van enige betekenis is. Gabri houdt door zijn alomtegenwoordigheid aanvalsgolven van de tegenpartij mede tegen. Hij heeft al enkele keren gescoord en lijkt goed in de as van het team te passen. Dat Ajax in negen competitiewedstrijden de nul gehouden heeft komt omdat Gabri hoe dan ook de verdediging ontlast en een doorschakelstation naar voren is. We blijven hem met interesse volgen en komen over weer een half jaartje hierop terug.

Anders is het met Roger gesteld. Hoe graag ik ook zou willen: Roger staat voorlopig nog op de kade en ziet de zilvervloot aangemeerd liggen. Ik ben echt benieuwd wat Ajax in de komende zomer met hem gaat doen. Een geduldige observatie en een beetje speurwerk maken echter duidelijk dat Ajax met Roger wel degelijk een aanwinst binnen heeft gehaald. Op de eerste plaats is van grote waarde dat deze man een linksbenige middenvelder is. En daarvan zijn er niet zoveel. De kans zit erin dat we volgend jaar zonder Wesley Sneijder zitten. Ik wed dat dan Roger definitief zijn kans krijgt en grijpt.

Ik houd van stijlvolle voetballers. Roger is er zo een. Hij heeft een verfijnde techniek, heeft overzicht en kan een wedstrijd 'lezen'. Ajax moet oppassen dat Roger niet nog verder teleurgesteld raakt dan hij al is. Want hij koos voor onze club omdat hij aannam dat er dit jaar Champions League gespeeld zou worden. Roger heeft gelijk. Ik kan nog nijdig worden als ik terugdenk aan dat avondje Kopenhagen in De Arena.

Ik houd op met mijn gefilosofeer over de twee sympathieke Spanjaarden in Ajax-dienst. Van een mini-zilvervlootje zal gauw genoeg gesproken kunnen worden. Want daarvoor zijn beiden positief genoeg ingesteld en ze weten maar al te goed dat je in het voetballen alleen verder komt als je hard werkt, op samenwerken bent ingesteld en bijleert wat er te leren is. Ik ben benieuwd welke conclusie ik bij een volgend columnbezoek, zo over een half jaar, kan trekken.

Lees ook: Ajax, wat maak je me nou?
Lees ook: Hennie en Alfons, de assistenten van Henk ten Cate
Lees ook: Waarom de UEFA Cup ook aantrekkelijk kan zijn

terug