Bert van der Put beschouwt in zijn nieuwste column de afgelopen weken van Ajax. Onze columnist hield een goed gevoel over aan de tweede Champions League-confrontatie met Werder Bremen, maar vervolgens bleek toch dat Ajax weer ver werd teruggeworpen. Zorgen zijn er dan ook zeker, niet in de laatste plaats omdat de Ajacieden - onder aanvoering van trainer Henk ten Cate - af en toe lijken te ontsporen.

Ajax de UEFA Cup uit en de put in - door Bert van der Put

De twee wedstrijden tegen Werder Bremen hebben aan menig Ajax-supporter 'gevreten'. Na de 3-0 nederlaag in Bremen was Ajax hét onderwerp van gesprek. Hoe het toch mogelijk was geweest dat er zelfs niet tegengescoord kon worden, hoe zo'n scheidsrechter het tweede doelpunt van Bremen kon tellen en of de technische staf het allemaal wel goed gezien had door in zo'n partij zoveel jonkies op te stellen. In die periode heb ik in m'n eentje een oorlogje Ajax - Bremen gevoerd. Van mijn Duitse kennissen en vrienden was er niet één die aan een uiteindelijk succes van Bremen twijfelde. Want: "Es war nicht das Ajax, das wir kennen."

Intussen deed Henk ten Cate hier zijn best om Ajax toch maar vooral in de underdogpositie te praten: "We hebben één procent kans om door te gaan." En, met gevoel voor drama, beschreef hij nog eens de blessure-ellende waar ons Ajax zo mee te kampen had. Die blessuregolf is al vaker onderwerp van gesprek geweest. Natuurlijk kan alleen een medisch deskundige beoordelen of alle blessures op ieder moment even nodig zijn. Ik denk hier vaak over na.

Is het niet zo dat Ajax, bij cruciale wedstrijden als deze, er vaker net niet stond? Gewoon omdat belangrijke spelers moesten ontbreken of posities niet voldoende overgenomen konden worden? Met deze en andere gedachten hield ik mij in de aanloopfase naar 22 februari bezig. Dat PSV tussendoor van Arsenal won was voor mij niet meer dan een concentratiestoornis. Omdat mijn ploeg een bijna onoverbrugbare achterstand moest gaan goedmaken gingen wij met een ander gevoel naar Amsterdam. Onderweg hebben we het honderd kilometer over de komende wedstrijd gehad. Ik had het over mijn vrees dat er weer een speler met rood uitgestuurd zou worden. Dan zou de missie al meteen een kansloze worden. Mijn vriend en chauffeur zei dat die kans, nu Lindenbergh en Davids er niet waren, niet zo groot was. Even dacht ik nog dat Jaap Stam in het vuur van de strijd met twee keer geel zou sneuvelen, maar voor hem zouden later alleen maar complimenten in de plaats komen.

Door het uitvallen van Urby Emanuelson was voor de thuiswedstrijd de linksbackpositie vacant. Omdat de Spanjaard Roger de enige optie was werd hij de vervanger. Verder verbaasde Ten Cate vriend en vijand door noodgedwongen voor veel aanvallende spelers te kiezen. Waren wij even blij! Eigenlijk paste onze trainer de Adriaanse-visie toe. Want was het niet de vroegere AZ-trainer die altijd al verkondigde dat je, als het nodig was, rustig met méér aanvallers dan verdedigers moest spelen?! De sfeer in De Arena was er duidelijk een waarin ongeduldig afwachten voelbaar was. Dat de tribunes matiger dan verwacht bezet waren vond ik een teken aan de wand, maar goed is zoiets eigenlijk niet. Want juist in de jacht op de 3-0 was steun voor onze jongens dubbel nodig.

Bij het eerste doelpunt van regelrechte aanwinst Leonardo was de ontlading dan ook buitensporig. Dat de Duitsers al zo snel gelijkmaakten was, voor alles wat Ajax was, een dreun van jewelste. Wat daarna gebeurde sierde Ajax: zeker na de rust werd er vol op de aanval gespeeld. De 2-1 van Huntelaar en de 3-1 van Babel zorgden voor een vreugde die ik lang niet in De Arena meebeleefd heb. Echte PSV'ers riepen achteraf dat ze er geen moment op gerekend hadden dat er nóg twee Ajax-treffers zouden volgen. Nou was het gat ook wel erg groot, maar dat wil je juist niet door PSV'ers gezegd hebben. Zou PSV hetzelfde soort aanvalsgeweld als dat van Ajax in de tweede helft überhaupt wel kunnen ontwikkelen? Ik moet het ernstig betwijfelen.

Ondanks de uitschakeling gingen we na afloop, hoe gek het ook klinkt, tevreden naar huis. We hadden in elk geval een wedstrijd gezien die zijn geld waard was. (Omdat ik € 49 voor een kaartje veel vond heb ik mijn chauffeur korting op de toegangsprijs gegeven. Maar hij had toen de wedstrijd nog niet gezien.) De tevredenheid is, door wat we nú weten, weer verdwenen. Dat we bij AZ moeilijk zouden kunnen winnen was vooraf bekend. Maar het gat met PSV kon alleen maar door een victorie in Alkmaar kleiner gemaakt worden.

Ik ben nog nijdig over de gebeurtenissen daar: rood voor Edgar Davids, het nodige geel, een hoop gedoe rond scheidsrechter Wegereef, dit laatste onder de bezielende leiding van coach Henk. Het spijt me, maar ook ik vind het een gebrek aan coaching dat de zaak daar uit de hand kon lopen. "Ten Cate laat Ajax ontsporen", zou een bekend voetbalweekblad naar aanleiding hiervan schrijven. Ten Cate zoekt steeds weer de schuld voor niet bereikte resultaten en wangedragingen van spelers bij andere personen of situaties, maar niet bij zichzelf. Onze trainer heeft kennelijk niet goed naar de nieuwjaarsrede (hand in eigen boezem) van John Jaakke geluisterd.

Ajax heeft het in Alkmaar geprobeerd, maar de broodnodige overwinning niet behaald. Dat is dan erg jammer en verder is het uithuilen en opnieuw beginnen. Duitsers kunnen dat met 'Nach dem Spiel, vór dem Spiel' mooi zeggen. Gelukkig werd de bekerwedstrijd tegen Willem II gewonnen. Het was weliswaar echt woensdagavondvoetbal, maar er werd tenminste nog iets bereikt. We maken nog kans op de bekerfinale, het is weer even wennen na al het gedroom over ieder jaar meedoen voor de titel aan het begin van dit seizoen.

Na de 0-1 tegen Heerenveen kunnen we ons voorlopig aan lange termijndromen over gaan geven. Zelfs FC Twente is Ajax nu voorbijgestreefd en voor de wedstrijd van komende zondag in Enschede zou ik mijn geld niet op een Ajax-zege durven zetten. Wanneer, o wanneer zal Ajax Ajax weer worden en kunnen we langer dan één wedstrijd tegen Bremen trots op ons belangrijkste team zijn? Een seizoen, dat aanvankelijk zo succesvol leek te gaan worden, dreigt weer in een stevige teleurstelling te eindigen. Danny Blind moest, ondanks het bereiken van Champions League-voetbal en het behalen van de Gatorade Cup, het veld ruimen. Wesley Sneijder liet zich afgelopen zondag in Studio Voetbal positief over zijn huidige trainer uit toen hem gevraagd werd van wie hij tot nu toe het meeste geleerd had. Van anarchie, waarover Voetbal International het had, is dus waarschijnlijk nog geen sprake.

Maar... Hoe lang nog? Het Ajax-bestuur moet maar eens bij voormalig informateur Wijffels te rade gaan. Die kreeg de twee eeuwig lijkende kemphanen Bos en Balkenende in een hutje op de hei zelfs nog in één kabinet. Het zou wat zijn als Ajax straks na de competitie als eenheid van de hei terugkeert. Dan kan er in de zomer misschien weer voorzichtig gedroomd worden en zijn we met z'n allen uit de put.

terug