Van 6 tot en met 13 mei kreeg Ajax een drietal stevige brokken voor de kiezen: de finale van de KNVB-beker en de twee play-offwedstrijden tegen SC Heerenveen. Als ik het commentaar van onder meer Henk Kesler van de KNVB goed begrepen heb, moeten de Amsterdammers over deze meer dan normale belasting niet zeuren.

Of, zoals Heerenveen-trainer Gertjan Verbeek zei: "Dan hadden ze maar kampioen moeten worden!" Nou, Gertjan, kampioen zijn we in feite ook want we hebben evenveel punten als PSV en het onderlinge resultaat is sterk in Ajax-voordeel. Maar zoals altijd heeft de bond het laatste woord en moest er een week zoals de voorbije volgen.

Het begon dus allemaal met de bekerfinale. Ik wist eigenlijk niet wat ik met deze wedstrijd aan moest. Bij een bekerfinale stel ik mij altijd andere tegenstanders voor, het liefst eentje erbij die zich uit het niets omhoog die finale ingeknokt heeft. Maar hier ging het om een soort competitierevanche, zo van: 'We zullen dan nog wel eens zien wie hier de beste is'. Dat de spelers er 120 minuten op zouden gaan wist ik tot kort vóór de bekerfinale nog niet.

De commentator had het over de strijd van de 'gevestigde orde' tegen de 'new kids on the block'. Met dat nieuwe van AZ valt het intussen ook wel mee. Die Alkmaarders wisten het ons Ajax maar knap moeilijk te maken. Ajax vergat voor de rust te voetballen, het moest zich op de gegroepeerd spelende tegenstander instellen en dat ging er af en toe nogal stevig aan toe. Dat Thomas Vermaelen Moussa Dembele de kans gaf de 0-1 te maken vond ik een blunder van formaat.

Juist of niet, maar bij mij kwam de wedstrijd tegen FC Kopenhagen weer even op het netvlies. Want toen was Thomas ook de directe aanleiding tot een doelpunt. Maar goed, er was nog geen man overboord. Of het zou Louis van Gaal geweest moeten zijn. Mensenlief, wat ging die goeie man over de scheidsrechter tekeer! Het wordt tijd dat er een superklasse voor scheidsrechters komt.

Willen de heren dan nog voor topwedstrijden in aanmerking komen, dan zorgen ze maar dat ze een staat van dienst hebben die de toets der kritiek kan doorstaan. Dick van Egmond kan dus voortaan beter in Egmond blijven. Bij deze bekerfinale had Dick Jol of Roelof Luinge horen te staan. En dan ging het hier nog maar om een troostprijs die de beker toch is. Gelukkig lieten Wesley Sneijder en Klaas-Jan Huntelaar op tijd zien wat zuiver voetballen is. De manier waarop Wesley naar Huntelaar passte (1-1) bewees eens temeer wat we in Ajax voor kwaliteit hebben.

Laurent Delorge en Kennedy Bakircioglu kunnen nog zo goed zijn, ze heten echt anders dan de twee van de gevestigde orde. Jammer dat Gabri eraf gestuurd werd. Ik vind dat hij onderhand lang genoeg in Nederland is om zijn Spaanse passie te beheersen. Toch had ik het gevoel dat Ajax ook met tien man nog wel een eind zou kunnen komen. Daarvoor moest wel een Ajax-principe overboord: met oogstrelend en effectief voetbal de tegenstander naar een duidelijke achterstand spelen.

Nee, nu werd het een robbertje Kuip-vechten zoals we in bekerfinales lang niet meer gezien hebben. Gelukkig kwam Kenneth Perez er in de tweede helft nog in. Ik hoop dat ik ooit de gelegenheid krijg persoonlijk aan Henk ten Cate om uitleg te vragen. Want begrijpen doe ik dit nog steeds niet. Juist in deze bekerfinale had Kenneth er van meet af aan in moeten staan. De man kan tegen een stootje, heeft een neus voor doelpunten en legt voor je het weet een heleboel meters af.

Dat het tot penalty's kwam was voor de spanning het juiste hoogtepunt. Ik vond het een ijzersterke zet om Edgar Davids tot het laatst te 'bewaren'. Toen zag je duidelijk het verschil met de missende Ryan Donk. Het komt ooit nog zover dat Davids en hij die hem haalde (technisch directeur Martin van Geel, red.) een gezamenlijk standbeeld krijgen. Want Davids gaat ook later nog een boel voor ons en zijn Ajax betekenen.

Het gedoe met de huldiging op maandagavond had voor mij achterwege kunnen blijven. Want de conditie van de spelers heeft, hoe dan ook, eronder te lijden gehad. Dat zou op woensdag in Heerenveen blijken. Tijdens die eerste play-off voor Ajax bevond ik mij op de tribune bij een promotie/degradatiewedstrijd, die van FC Den Bosch tegen VVV uit Venlo. Het onrustige gevoel over de ontwikkelingen in het hoge noorden had mij erg in de greep. Omdat we achter het doel zaten waar je het volle zicht erop had zagen we ook nog alle tussenstanden bijna continu voorbijkomen. Hou dan maar eens je gedachten bij de wedstrijd waarvoor je eigenlijk komt.

Vanaf de 25e minuut kwelde dus de hatelijke 1-0 achterstand voor Ajax aan ons oog voorbij. Wat is dat toch tussen Ajax en Heerenveen? Mag een Ajax-ploeg, die zulke hoge pretenties heeft, wel een 'angstgegner' hebben? En heeft Heerenveen door in de eindstand twintig punten minder dan Ajax te halen, niet duidelijk bewezen niet onklopbaar te zijn? Maar we konden elkaar geruststellen, want het bleef tot aan het laatste fluitsignaal 'maar' 1-0 voor de Friezen.

Het schijnt dat trainer Ten Cate de spelers op de juiste manier benaderd heeft. Behalve de uitval naar Tom De Mul, die een goede kans miste, was onze Henk vol begrip naar de mannen die het toch zo zwaar gehad hadden. Gek toch dat ik Van Gaal nauwelijks op deze manier over de spelers heb horen 'vaderen'.

Gelukkig las ik in de dagen na Heerenveen dat de Ajax-trainer vol vertrouwen naar 13 mei toeleefde. Met teksten als 'eerder al moesten ze er ook staan en dat brachten ze moeiteloos op' maak je bij de spelers vrienden. Minder verstandig vond ik het bericht over de voor Ajax economische noodzaak om de Champions League te halen. Als íéts in zulke tijden als deze funest kan werken, dan is het het opvoeren van de druk.

Sinds zondag 13 mei om ongeveer 16.15 uur weten we dat de cruciale week een happy end zal gaan krijgen. Want een blik op de stand leert dat Ajax al te veel gescoord heeft. Daarom ben ik een blij en tevreden mens. Mijn beschermeling Perez scoort in de 86e minuut en daarmee houdt hij zijn pinchhittersgemiddelde aardig in stand. Huntelaar heeft, vooral door zijn eerste doelpunt, weer de nodige credits erbij en Babel toonde aan ook andere dingen te kunnen dan in schoonheid stervende acties te ondernemen.

Op 20 en 27 mei aanstaande zullen Ajax en AZ gaan uitmaken wie naar de voorronde van de Champions League gaat. Ik ga nu nog niet speculeren over de uitkomst van deze confrontaties. Wel is het van kapitaal belang dat in de eerste wedstrijd Gabri en Davids zeker zullen ontbreken. En als het met de blessure van Jaap Stam even verkeerd wil, zal ook hij alleen maar toe kunnen kijken.

Maar Ajax is, zeker de laatste tijd, bezig zich steeds meer als een grote club te gedragen. Dit terechte streven kan tot een succesvol einde leiden als iedereen, die Ajax een warm hart toedraagt, zijn of haar steun in de komende weken onvoorwaardelijk laat blijken. Er moeten op 27 mei méér dan de 29.241 toeschouwers, die tegen Heerenveen geteld werden, in de Amsterdam Arena zitten. Er zal dan een twaalfde man nodig zijn die Ajax naar de eerste overwinning van dit seizoen op AZ gaat schreeuwen.

Lees ook: Het transferbeleid bij Ajax voor de komende zomer
Lees ook: Ten Cate kan het niet laten...
Lees ook: Mijn geloof in Ajax

terug