Het is 6 maart in het jaar 1984. Op die dag wordt er een Joods kind geboren die later zou gaan voetballen voor Ajax. Terwijl dit kind opgroeit in de Pijp (een wijk in Amsterdam), krijgt hij van zijn oom een tennisbal, een basketbal en een voetbal. Het kind kiest voor de voetbal, een juiste keuze, zou later blijken...

Op vierjarige leeftijd besluit de toekomstige Ajacied te gaan voetballen voor AFC. Wanneer hij elf is moet hij met de D1 tegen de D2 van Ajax voetballen. Jan Olde Riekerink ziet toe hoe het kind goed speelt en scoort, waardoor AFC met 3-2 van Ajax wint. Olde Riekerink ziet dit kind graag bij Ajax voetballen, en al snel wordt het kind ingeschreven bij Ajax onder de naam Daniël Robin de Ridder.

Omdat Daniël een gymnasiumopleiding geniet, wordt het moeilijk voor hem om te kunnen slagen bij Ajax. Uiteindelijk heeft Daniël zijn gymnasiumdiploma en zijn geluk kan dan ook niet op als hij op negentienjarige leeftijd door de trainer van Ajax wordt opgeroepen om mee te gaan naar een trainingskamp in Portugal. Deze Ajax-trainer, Ronald Koeman genaamd, laat Daniël zijn debuut maken als hij twintig is. Op 21 januari valt hij in voor Victor Sikora bij een inhaalwedstrijd tegen Roda JC. Iedereen die De Ridder op dat moment heeft zien spelen in de Ajax-jeugd noemt hem een groot talent.

Op de laatste speeldag van het seizoen 2003-2004 scoort De Ridder zijn eerste goal voor Ajax. Daniël sluit het seizoen af met een goed gevoel, en het lijkt erop dat hij het volgende seizoen wel eens een basisplek zou kunnen hebben. Niets blijkt minder waar als Ajax (met name Koeman en technisch directeur Louis van Gaal) opeens naar buiten komt met een nieuwe rechtsbuiten: Mauro Damian Rosales. Ajax zou geen 'echte rechtsbuiten' hebben, dus was men tevreden met de komst van de Argentijn. Ik vond het toen allervreemdst dat Daniël op deze manier werd gepasseerd. De Ridder was duidelijk een talent, een rechtsbuiten met veel potentie. Maar blijkbaar verveelde Ajax zich en probeerde het haarzelf ervan te overtuigen dat een nieuwe rechtsbuiten absoluut noodzakelijk was.

Ik vond het al helemaal raar dat De Ridder niet eens een kans kreeg, terwijl Tom De Mul al meteen eventjes in de basis werd gezet tijdens het begin van het seizoen 2004-2005. Als Ajax-fan zou ik het (wellicht met wat moeite) geaccepteerd hebben als De Ridder een fatsoenlijke kans kreeg en dat Koeman dan kon zeggen dat hij toch liever De Mul of Rosales had, in plaats van dat De Ridder iedere week op de bank werd gezet zonder dat hij zichzelf kon bewijzen.

Toen Ronald Koeman ontslag nam en Danny Blind de nieuwe trainer van Ajax werd, begon ik steeds meer hoop te verliezen. Daniël en Blind hebben namelijk een slechte relatie met elkaar. Toch hoopte ik er stiekem op dat de nieuwe Ajax-trainer zou inzien dat als zelfs een speler als Nourdin Boukhari kansen krijgt, een echte kans voor een groot talent als Daniël de Ridder niet kan uitblijven. Uiteindelijk werd de rechtsbuitenpositie bezet door Steven Pienaar op het moment dat Rosales geblesseerd raakte. Op zich niet erg, aangezien Pienaar het heel verdienstelijk deed in combinatie met Nigel de Jong.

In de oefenreeks van de voorbije weken liet Daniël zien dat Ajax de laatste jaren zijn bank had gevuld met een talentvolle speler. Vooral tegen Rijnsburgse Boys blonk de aanvaller uit. De Ridder liet zien dat het wel zo netjes zou zijn als hij dit seizoen gewoon zijn kansen krijgt. Ik dacht ook dat het dit seizoen wel eens goed zou kunnen komen met de Ajacied. Maar toen ik gisteren vernam dat De Ridders transfer 'een kwestie van tijd' zou zijn, schrok ik toch wel even. Ik heb al in een van mijn vorige columns beschreven hoe jammer ik het vond dat andere clubs konden profiteren van 'onze' talenten. Maar als De Ridder vertrekt mag van mij de pleuris uitbreken. Want ik weet zeker dat De Ridder zal gaan slagen bij een club waar hij een eerlijke kans zal krijgen.

Het is de laatste tijd wel een beetje een cliché. Bijna iedereen roept dat De Ridder moet blijven. Maar het wordt niet voor niets geroepen. Daniël de Ridder is Ajax' beste rechtsbuiten, maar hij zal dat alleen maar laten zien wanneer hij zijn kansen krijgt. Toen ik vorig seizoen zag hoe De Ridder op een klein veld op De Toekomst voor Jong Ajax speelde, werd ik woedend. Vooral omdat ik het volgende weekend een Boukhari in een Ajax-tenue zag fladderen over het veld. Vorig seizoen was een seizoen vol fouten. Dit seizoen moet het beter gaan. De eerste stap: Daniël Robin de Ridder een kans geven.

terug