Mijn jongste herinneringen aan Ajax dateren van begin jaren zeventig uit de succesvolste periode van de club en dan specifiek van de finale in - dacht ik - Belgrado waar Ajax dankzij een vroege goal van goudhaantje Johnny Rep won. Wij zaten thuis met een hok vol visite, omdat mijn moeder jarig was, maar de zwart-wit TV bleef aan en zo keken wij een naar een schermpje ten grootte van een zakdoek en viel af en toe het beeld weg, maar was de stemming opperbest toen om kwart voor tien de scheidsrechter voor de laatste maal op zijn fluitje blies en Ajax voor de derde keer de cup met grote oren mocht gaan halen. Na de ereronde werd er snel terug gegeven aan Hilversum en was de uitzending afgelopen. De rest was voor de ochtendkranten. Het werd die avond opvallend laat voor een verjaardag op een woensdag en ik meen mij te herinneren dat mijn vader de volgende dag niet echt aanspreekbaar was.

De jaren vlogen voorbij en geen jaar ging voorbij waarin Ajax niet in één van de drie Europacups speelde, maar toen werden nog niet alle wedstrijden op tv uitgezonden en stemde je op "langs de lijn" af waar Koos Postuma en Willem Ruis de avonden aan elkaar praatten met de vangsten van sportvissers en telefoongesprekken met handbal- en korfbalcoaches, dit alles geflankeerd met de muziek van Herman van der Velde en al luisterend hoopte je dat een liedje zou worden onderbroken met de zin: "we gaan snel naar Amsterdam, want er is gescoord bij Ajax, zeg het maar Theo" en dat dan de over enthousiaste Theo Koomen zou vertellen dat Ajax op voorsprong was gekomen. Vaak bleef het stil, want na 1973 bleven de successen een beetje uit, maar de avonden waren er niet minder gezellig om.

In 1986-1987, Johan Cruijff was de trainer en hij kneedde een hele jonge groep klaar voor het grote werk. Er was ineens succes en het was een jaar lang genieten van prachtig Europacup voetbal, de ene keer in dat vieze - naar de pis stinkende - Olympisch stadion en de andere keer thuis voor de buis. Heerlijk met voor de wedstrijd een stukje gebak, tijdens fris en bier, chips en pinda's en na afloop vaak nog wel een paar flesjes gerstenat. Dit geheel herhaalde zich in 1992 toen de UEFA cup werd gewonnen en we ook nog een keer de bonus hadden om drie keer naar Düsseldorf te mogen.

Iedere Ajacied heeft 1995 in zijn geheugen gegrift, want in dat jaar werd eindelijk weer eens de Europacup I (ik weiger het nog steeds om het Championsleaque te noemen) gewonnen en werd het puisant rijke A.C Milan drie keer verslagen en stond je voor iedere Europacupwedstrijd strak van adrenaline, maar het was ook een sociale gebeurtenis, want je keek altijd samen met je familie of vrienden en was het altijd op woensdagavond en het begon of om acht uur of om half negen.

Het is inmiddels alweer 14 jaar geleden en voor mijn gevoel zijn we na 1995 met ze allen de weg kwijt geraakt en is alles in een commerciële stroomversnelling gekomen, want niets is te gek om voetbalgek Europa te overladen met wedstrijden. Inmiddels wordt er op drie avonden gespeeld en kan je nadat je op maandag even bent bijgekomen van de wedstrijden van het weekend op dinsdag alweer aan de bak tot een uur of twaalf wat zich dan op woensdag herhaalt om vervolgens een heel slecht toetje te krijgen in de vorm van de donderdagavond waar alle tweede garnituur hun kunsten mogen vertonen.

Afgelopen donderdag, 22 oktober 2009, speelde Ajax een belangrijke wedstrijd tegen Dynamo Zagreb, maar ik had van mijn broer een kaartje gehad voor "Hard Gras" en gezeten in een opvallend volle zaal van het Kennemertheater in Beverwijk werden wij van de tussenstand op de hoogte gehouden door Henk Spaan. Zo rond tienen was het afgelopen en zijn we naar onze amateurvereniging gefietst. Daar hebben we het grootste gedeelte van de tweede helft gezien en won Ajax eindelijk eens een keer. Ik kwam tot de conclusie dat de commercie mijn Europacupgevoel heeft gejat en waarschijnlijk nooit meer terug gaat geven en het ergste is, het maakt me niets meer uit.