De uitblinker van de eerste helft vergeet ons op voorsprong te zetten, maar ach, dat komt na de rust wel en dat de uiterst warrig leidende Nijhuis vergeet Wolfswinkel rood te geven na een overduidelijk vuistslag op het gezicht van Vertonghen, deert me ook nog niet zoveel. Het gevoel van onoverwinnelijkheid blijft, zeker na de prima overwinningen van de afgelopen weken.

In de rust zet ik een kop koffie en nestel mij in de bank voor de tweede helft en zie wanneer de beelden weer uit de Galgenwaard komen dat het is gaan hozen en schieten beelden van wedstrijden tegen AZ, Heerenveen en NEC van verleden jaar mij door het hoofd. Wedstrijden waarin we het onderspit delfde, doordat het weer het spel van onze godenzonen deed verbleken tot mager pupillenvoetbal en de godenzonen erbij stonden als bange juffertjes en dan is het gevoel van onoverwinnelijkheid weg als sneeuw voor de zon.

Schijnbaar voelt een ieder dit zo, want waar Ajax in de eerste helft nog domineerde, zo slecht begint men aan de tweede helft. Alles en iedereen die de Domstedelingen een warm hart toedragen, hebben ineens wel het broodnodige vertrouwen en gaan als een man achter hun ploeg staan. Het duurt dan ook niet lang alvorens Utrecht op 1-0 komt en wie denkt dat Ajax nu wel weer bij de les is en zich niet van de wijs laat brengen door een beetje regen en het daardoor ontstane zware veld komt bedrogen uit. Nee, in plaats van de mouwen eens op te stropen, worden de lange mouwen over de koude handjes gedaan en lijkt de regen Ajax te verlammen. Niets, werkelijk niets gaat er meer goed en het is wachten op de 2-0. Ook de laatste weken uiterst betrouwbare Stekelenburg vervalt weer in een oude fout door bij een corner te blijven staan, zodat Utrecht de voorsprong verdiend kan uitbouwen.

Heel Utrecht lacht zich een ongeluk, natuurlijk door de 2-0 voorsprong, maar vooral ook om het spel van Ajax. Geen enkele bal komt nog aan, de ene overtreding wordt op de andere gestapeld. Simpel weg omdat Utrecht Ajax op alle fronten aftroeft en wanneer Anita aan de noodrem moet trekken, kan hij inpakken met zijn tweede gele kaart en ontsnapt Enoh een paar minuten later aan hetzelfde lot. In de resterende tijd krijgt Ajax geen enkele kans meer en nog voor het eind van de wedstrijd ben ik iets anders aan het doen.

Later op de middag probeer ik te analyseren wat er mis is gegaan en kom ik tot de volgende conclusie: Ajax scout en produceert nog steeds de beste voetballers maar het zijn allemaal kunstgrasjongetjes, die de meeste wedstrijden op onberispelijke velden spelen tegen tegenstanders die allemaal kwalitatief een stuk minder zijn, waardoor ze maar heel weinig met teleurstellingen te maken krijgen. Alles bij Ajax is zo goed geregeld dat de spelers te verwend zijn en niet weten wat knokken is. Tegen Utrecht werd dit weer eens pijnlijk aangetoond en blijf ik met mijn gevoel van onoverwinnelijkheid achter, want wat is een gevoel van onoverwinnelijkheid als deze alleen opgaat op een mooie zomerse avond of wanneer het dak dicht is van de ArenA. Nee, ineens maak ik me heel veel zorgen voor de komende wintermaanden.