De B1 van Ajax is een uitgebalanceerd elftal met kracht,techniek,voetbalgogme (en dat op 15-16 jarige leeftijd) en creativiteit. Een mooie afspiegeling van waar het voetbal van de Amsterdammers voor staat. De keeper komt wat onzeker over bij de spelhervattingen, maar dit maakt hij goed in de goal. De grote laatste man oogt wat traag maar blijkt moeilijk te verslaan en is opbouwend zeer goed te noemen. De beide backs staan hun mannetje en hebben daarbij genoeg drive om als extra middenvelders te fungeren. Op het middenveld wordt de nummer 3 veelvuldig ingespeeld en ondanks dat de finale niet zijn sterkste wedstrijd was, is deze kleine middenvelder zeer vaardig en ligt er een grote toekomst voor hem in het verschiet. De nummer 10 is een oer-Hollandse jongen die met een kort blond koppie en rode appelwangen niet de meeste creatieve is, maar bijna niets fout doet. Hij wordt dan ook uitgeroepen tot speler van het toernooi.

De spitsen die ik mocht zien, scoorden niet, maar voerden hun taken, zoals men dan zegt prima uit. Eén van de beste spelers vond ik de aanvoerder die op zaterdag een prachtige goal scoorde tegen Liverpool en op andere dagen liet zien er een neusje voor te hebben om op de goede plaats te staan. Kortom, een elftal met potentie waar Ajax nog veel plezier aan gaat beleven, zeker wanneer dit gebeurt onder de deskundige leiding van Robin Pronk.

Wanneer de finale tien minuten aan de gang is, wijs ik mijn broer erop dat het gehele elftal van Ajax met het shirt in de broek speelt. Het is een bijna kolderiek gezicht, want dat zie je tegenwoordig niet meer, terwijl dit toch echt een regel is en dit duidelijk door Pronk is opgedragen voor de wedstrijd. Een speler heeft dit niet en hij straalt hierdoor ook net wat meer brutaliteit uit. Hij speelt niet gelukkig en komt zijn directe tegenstander niet vaak voorbij, ook al omdat de Chinese spelers karate als tweede vak op de sportacademie hebben, en de tackles hem soms letterlijk om de oren vliegen. Een dag eerder heeft deze buitenspeler een staande ovatie gehad na een prachtige omhaal, waardoor hij Ajax op voorsprong brengt tegen Barcelona. Gaande de 2e helft, wanneer de Chinese wat vermoeid raakt, komt hij beter in zijn spel en straalt hij uit graag te willen winnen. Een beetje meer dan de rest; hij wordt vinniger in de duels en loopt soms op het randje. Wanneer de buitenspelers van posities zijn gewisseld is het raak; de eerste beste voorzet van links wordt door hem goed afgemaakt en zo wint hij de wedstrijd voor de Ajax en hij viert dit met een heerlijke Amsterdamse Bravoure.

De speler, over wie ik het heb, is Terrel Ondaan. Een spelertje wat bij Ajax werd weggestuurd, omdat hij niet altijd in de discipline liep en hierdoor niet gehandhaafd kon worden. Hij vertrok naar Haarlem - waar dit soort spelers vaak terecht komen - en hier werd hij een betere voetballer. Hij moest ineens veel harder knokken en kwam in een bijna troosteloze omgeving, waar je zo snel mogelijk weer weg wil. Men vraagt daar ook meer verantwoordelijkheid van spelers die van het grote Ajax komen. Hij vocht zich terug naar Amsterdam, omdat hij niet in die troosteloze omgeving wilde voetballen. Hij vond dat hij goed genoeg was voor Ajax en knokte zich terug door goed te voetballen en verantwoordelijkheid te nemen en zie hij is terug! Ik zeg u, onthoud die naam: Terrel Ondaan!