De trainer van Dordrecht heeft voor een gedurfde tactiek gekozen en laat zijn ploeg 1 op 1 spelen. Al na een minuut of tien overvalt je thuis het gevoel dat het ook vanavond weer niks wordt. Er wordt slap ingespeeld en duels worden verloren. Overduidelijk worden de benen voor zondag gespaard. In plaats van dat Ajax na een kwartier drie goede mogelijkheden heeft gehad moet Stekelenburg twee keer gestrekt naar de hoek.

Geen moment komt Ajax in de wedstrijd en door het ontbreken van de echte individuele klasse krijgt Ajax geen enkele kans voor de rust. Nadat René van der Gijp in de rust Ajax terecht belachelijk heeft gemaakt, start Ajax na de rust wat beter of komt dat door het inbrengen van Suarez en zijn er zowaar drie kansen. Gek genoeg heeft Luis niets met de goal te maken want na een goede actie van Sulejmani is het, de man in vorm, Emanuelson die 0-1 aantekent . Wie denkt dat de wedstrijd nu wel gespeeld is komt bedrogen uit. Dordrecht gaat hartstochtelijk op zoek naar de gelijkmaker en Ajax toont schrijnend aan niet om te kunnen gaan met de geboden ruimte, want geen enkele keer counteren de Ajacieden zich tot voor de doelman van Dordrecht.

Tien minuten voor het eind van de wedstrijd krijgt Dordrecht loon naar werken. Na een prima aanval scoort de linksbuiten. Hij laat daarbij zien dat Vertonghen wel heel makkelijk op snelheid te kloppen is. In de resterende tijd doet Ajax alsof men op zoek is naar de winnende treffer. Nog steeds in een veteranen tempo en totaal ongeïnspireerd haalt Dordrecht met twee vingers in de neus de verlenging.

In de verlenging is er eindelijk wat verschil en zijn de spelers van Dordrecht wel een beetje op, maar zelfs dan creëert Ajax nog steeds geen enkele kans. Pas in de laatste minuut, wanneer iedereen zich opmaakt voor de pingels, trapt Urby een vrije trap binnen die waarschijnlijk “het doelpunt van de maand” wordt en bejubelt men deze goal alsof het er één in de halve finale van Europacup is.

Zondag in de klassieker zal het wel weer allemaal anders gaan en gaan er uiteindelijk 50.000 mensen tevreden het stadion uit. Maar …. Ajax ga je eens beseffen dat wanneer er nog meer van dit soort wedstrijden worden gespeeld, er steeds meer mensen hun rug naar de club zullen draaien, omdat mensen die dagelijks bij hun baas hard moeten werken en moeten kloten om rond te komen, walgen van de mentaliteit die deze spelers in dit soort wedstrijden tentoon spreiden.

Arbitrage

Donderdag 29 oktober, vandaag kreeg hij na al die jaren van trouwe dienst en prima beoordelingen eindelijk loon naar werken. Jaren geleden, zo rond zijn achttiende, had hij het besluit genomen scheidsrechter te worden. Hij nooit zijn draai had gevonden tussen de andere spelers, hij had niet zoveel met dat groepsgebeuren en eigenlijk ook omdat nooit iemand had gezien dat hij getalenteerd was.

Na een moeilijke start, waarbij hij vaak over stoppen had nagedacht,was hij toch maar mooi doorgestoten naar het hoogste niveau omdat zijn oom hem regelmatig beoordeeld had. Eindelijk mocht hij één van de topclubs fluiten. Hij had vandaag vrij genomen om zich volledig op de wedstrijd te kunnen concentreren. Om 17.00 uur stapte hij in zijn nieuwe auto die hij had gekocht van de onkostenvergoeding die hij van de KNVB ontvangt en had opgespaard. Op de weg naar het stadion overweegt hij even te stoppen om bij een pompstation een broodje te kopen, maar nee, daar moest men bij die club maar voor zorgen. Daar aangekomen was de ontvangst niet geweldig en sprak hij een vrijwilliger vermanend aan en dat hielp. Zo dat was beter. Nu wist men tenminste hoe de verhoudingen lagen en na een heerlijke maaltijd ging hij met zijn assistenten het veld inspecteren.

Een uur voor de wedstrijd zit hij met zijn assistenten in de kleedkamer en neemt hij nog wat met de heren door. Hij vertelt dat in geval van twijfel de vlag bij Ajax aanvallen altijd omhoog moet en aan de andere kant naar beneden. Want, zo moet men weten, hij ging er vanavond hoogstpersoonlijk voor zorgen dat Ajax zou worden uitgeschakeld. Als hij aan één club in Nederland een hekel heeft dan is het wel Ajax.
De wedstrijd is nog maar een paar minuten aan de gang als een speler van Ajax de zestien binnen dringt en de bal langs zijn tegenstander speelt, die liggend op de grond, niet anders kan doen dan hands maken met 2 handen. Potjandozie denkt hij, wat nu, maar hij weigert om lucht door zijn fluit te blazen. De wedstrijd is tenslotte nog maar 3 minuten oud. De protesten zijn er wel, maar nogal lauwtjes.

Zo, nu is hij door en heeft hij de smaak te pakken..De assistenten begrijpen nu ook precies wat de bedoeling is. Na een minuut of twintig, nadat hij Ajax een vrije trap op de rand van de zestien heeft ontnomen, schakelt Dordrecht snel om en haalt Gabri deze counter er keurig uit met een sliding op de bal. Hij fluit hard en doordringend. Vrije trap Dordrecht en hij laat Gabri bij zich komen. Toont hem theatraal de gele kaart en voegt hem nog toe dat het ook rood had kunnen zijn. De toon is nu pas echt gezet en heel Ajax weet wie hier de baas is. Ieder duel wat wordt uitgevochten bestraft hij met een vrije trap voor Dordrecht en door de latente houding van de meeste Ajacieden komt hij daar nog mee weg ook. De enige die nog wel eens wat durft te zeggen, is Gabri, maar die komt nog wel.

Eén minuut na de rust kan hij geen reden vinden om het duel wat Sulejmani uitvecht te bestraffen en ook Emanuelson staat niet buitenspel. De 0-1 is een feit. Verdorie, dit was niet de bedoeling, maar goed er zijn nog 44 minuten en het komt wel goed. Aangezien Ajax hierna ook blijft teleurstellen en de media daar morgen alleen maar over zal schrijven, kan hij lekker zijn gang blijven gaan. Eerst toont hij een speler van Dordrecht geel, nadat hij Suarez niet kan houden en moet neer trekken. Uiteraard is er geen sprake van een doorgebroken speler want die verdediger links had Suarez nog makkelijk ingehaald. Dan had hij wel de snelheid van Usain Bolt moeten hebben maar dat is een detail. De tweede gele voor Ajax is voor Anita die veel te hard zijn directe tegenstander aanpakt. Dat daarvoor een speler van Dordrecht met gestrekt been een Ajacied heeft geprobeerd de rest van zijn leven invalide te maken, is niet relevant. Tien minuten voor tijd wordt het 1-1. Hij heeft Dordrecht een ingooi gegeven, terwijl hij natuurlijk ook wel had gezien dat deze voor Ajax was. Zo, lekker denkt hij, eens kijken of die arrogante Amsterdammers hier een antwoord op hebben.

De negentig minuten plus drie zitten erop en de verlenging kan beginnen maar ineens lijkt alles anders. Het tot dan toe flets spelende Ajax vindt elkaar nu wel en de spelers van Dordrecht zijn op. Ajax krijgt nu ineens wel kansen, gelukkig missen zij die. Er komt gerust nog wel een Suarez momentje, en ja hoor, op het moment dat hij dit denkt, wordt dat misbaksel neergelegd. Hij denkt:”Strafschop, ben je gek. Suarez krijgt in Nederland nooit meer een strafschop dus ik hoef hier niet te fluiten”. Wanneer Dordrecht toch nog eens gevaarlijk wordt en Gabri een splitsecond te laat is, maar de speler niet raakt, is dat heerlijke moment daar. Hij gaat hem zijn tweede gele en dus rood tonen. Heerlijk, hier heb ik van gedroomd denkt hij en met gevoel voor drama trekt hij zijn rode kaart.

4 minuten voor het eind van de wedstrijd komt er een voorzet van links en ziet hij een Dordrechtspeler met een hand naar de bal gaan om deze vervolgens weg te slaan. Oooh, moeder Maria, “wat nu?” denkt hij, maar op de een of andere manier weigeren zijn longen wederom lucht door zijn fluitje te blazen. Gek genoeg is er maar een speler die commentaar levert dus daar komt hij ook weer mee weg. Zo, nog een minuut te gaan en dan moet Dordrecht het met penalty’s zelf afmaken. Shit, wat gebeurt daar een flinke overtreding op Suarez. Hier moet ik wel voor fluiten, maar hij ligt wel erg gunstig. Hij legt de bal op de goede plek en zet de muur op 8 meter. Dan ziet hij hoe Emanuelson de bal onbeschrijfelijk mooi binnen schiet. Als verstijfd staat hij daar. Dit is niet zoals het had moeten zijn en al snel maakt verbijstering plaats voor woede als hij ziet hoe de Ajaxspelers hun onterechte feestje vieren met de meegereisde fans. Hij sprint naar nog zo’n arrogante Ajacied en toont Pantelic geel , maar weet dat het een doekje voor het bloeden is. Het is gebeurd, zijn droom spat uiteen. De droom, die tot de 119e minuut verliep zoals hij had gehoopt maar uiteindelijk toch weer door dat verschrikkelijk Ajax was verstoord.