Mickey is nu is eens iemand die het voordeel niet waarmaakt, nee integendeel. Hij is absoluut niet de balkanspeler die wij kennen, niet de bikkelharde die de duels niet schuwt en ook niet een met dat melodramatische dat je denkt hij gaat zo janken Wat hij wel heeft, is de techniek van een speler uit de contreien.

Als ik Mickey zie, doet hij mij altijd denken aan C-junioren. C-junioren die nog leven van de illusie, die van het veld voor de kantine voor een middag “Nou Camp” kunnen maken. Die van het partijtje op de training de finale van het wereldkampioenschap kunnen maken. Ik denk dat Mickey dit ook nog vaak doet als hij de partijvorm speelt, zoals dat tegenwoordig zo mooi heet en dan samen met Pantelic alleen op de keeper af komt en de winnende maakt in de blessuretijd.

Mickey kijkt de wereld in met de frisheid van een C-junioor die de wereld wil veroveren beginnend met dat stukje grasveld van 100 bij 50 meter. Mickey kijkt fris de wereld in, nog niet verpest door foute voetbalmakelaars en doortrapte clubbestuurders. Nee, Mickey kijkt fris en vooral ook vrolijk de Wereld in. Hij heeft iedere dag zin om te voetballen, want hij vindt zichzelf een bevoorrecht mens dat hij dit voor de kost mag doen.

Mickey is geen ongeïnteresseerde prof die dollartekens in zijn ogen heeft en heeft daardoor ook niet de "over lijken mentaliteit" die je tegenwoordig schijnt te moeten hebben als profvoetballer, Mickey zit nu in een dalletje. Speelt niet meer zo kwikzilverig als bij Heerenveen en de pers heeft het niet zo met hem op, maar Mickey heeft nu eenmaal een zachtaardig karakter en is misschien wel een beetje naïef en gaat er vanuit dat het allemaal wel goed komt en wil niets te kosten van zijn collega's en medespelers doen.

Mickey speelde ook tegen Zagreb weer niet geweldig, ondanks dat hij zich het snot voor de ogen liep. De acties bleven flets, de loopacties te traag en nooit werd hij gevaarlijk. Ongeveer tien minuten voor tijd kreeg hij geel. Na een mislukte passeerbeweging speelde hij de bal te ver voor hem uit en moest hij - om in balbezit te blijven - wel iets doen en kwam hij net te laat. Zonder opzet raakte hij zijn tegenstander en nou juist daar kwam naar voren wat er ontbreekt bij Mickey. In plaats van te ageren tegen de gele kaart die hij kreeg of bezig te zijn met vreselijk kwaad op zichzelf te zijn, was Mickey begaan met zijn tegenstander en hetgeen hij hem had aangedaan. In de sportwereld wordt dan gezegd: die heeft geen winnaarsmentaliteit.
Toch ben ik blij dat er nog van dit soort jongens in het profvoetballen rondlopen. Frisse vrolijke jongens die maar al te goed beseffen dat er meer is dan voetballen en geïnteresseerd zijn in meer dan alleen maar het spel van de leren knikker en ik hoop samen met Mickey - neem ik aan - dat het goed komt.