Het nog als jongetje met de tram naar het stadion moeten en dan met ‘hoeba hoeba hap’ weer naar huis. Het lekker meezingen met de nummers van de F-side, omdat je toen nog niet zo oud was om je er voor te schamen. De speciale wedstrijden in het ‘olumpies stadion’ met zijn heerlijke luchten. Het stiekeme naar binnen glippen, omdat dat nou eenmaal niet zo heel moeilijk was. De honger, omdat je zakgeld weer eens op was en juist en dan lijkt die warme worst langs de lijn nog lekkerder.

Maar vergeet niet dat we daar met weer, en vooral wind, zeiknat werden, omdat de regen zich horizontaal verplaatste onder het gewoon veel te korte dak. Dan heb ik het niet eens over het ‘olumpies’, want toen ze dat bouwden zijn ze de daken voor het klootjes volk gewoon vergeten. De sukkels die voorgaande problemen oplosten met een paraplu, en dan - heel asociaal - er niet aan dachten dat de achterbuurman niet door dat ding heen kon kijken. De kou in die tochtige, ook gewoon van lelijk beton gemaakte, badkuip. Het zicht op het veld in De Meer, dat vanaf de staantribune, zeker niet optimaal was. De steeds hoger worden de hekken die dat zicht nog eens verslechterden. De gezelligheid van De Meer, maakte dan nog een hoop goed maar de sintelbaan (zwart) en wielerbaan van het ‘olumpies’ kan ik toch niet echt in de romantiek van vroeger plaatsen. Niets aanraakbaarheid van spelers. Op 80 meter was pas de eerste speler waar te nemen. Het altijd en eeuwige geruzie in het ‘olumpies’. Niemand kon daar de juiste plek vinden omdat de nummers niet te lezen waren op de verweerde houten splinter banken. Dan kon je weer met je goeie broek op de met mos en alg bedekte trap gaan zitten. De speciale stadion lucht, die eigenlijk gewoon goor was, net als de toiletten. De schorsing door het staafincident in 1989, omdat het stadion nou eenmaal niet meer te beveiligen viel. De hordes ME die relletjes moesten bezweren ,omdat ze toen veel vaker voorkwamen. De afgelastingen of haast niet bespeelbare velden door regen sneeuw en vorst. De worst die toen gewoon ook al veel te duur was.

Dat was toen. Nu…. gaan we na de wandeling over het mooie, dat zal niet iedereen het met mij eens zijn, gezellige drukke plein op Zuid naar een stadion een topclub waardig. Van alle gemakken voorzien kunnen we met de roltrap omhoog naar vak 427. We zitten in een kuipstoeltje (helaas heten ze zo!) drie rijen van de rand en vlakbij de mannen van 410. We horen liederen die twee keer driekwartier lang aanhouden. We zitten relatief dichtbij het veld en het zicht is er prima. Er is veel meer keus in de, nog steeds te dure, eet- en drinkgelegenheden. De toiletten zijn schoon dus je komt niet half kokhalzend weer naar buiten. Van neerslag hebben wij, en het veld, geen last. Ook de kou is door het dak een stuk minder. De schermen laten de belangrijkste wedstrijd momenten zien. Jammer dat alleen in de rust de tussenstanden worden gegeven maar niet alles kan perfect zijn. Ook op het gebied van veiligheid is in het stadion zoveel verbeterd. Ik heb in de ArenA tijd nooit een echt relletje gezien en zou zo mijn kinderen meenemen. Dit is in tegenstelling tot wat heel wat andere mensen denken.

De ArenA is dus eigenlijk helemaal niet zo’n slecht stadion. Het is alleen wachten op de momenten dat Ajax weer eens prijzen gaat pakken, dan komen de heroïsche verhalen en dus de zogenaamde romantiek vanzelf weer terug.