Help ons mee de website te kunnen verbeteren, klik op onze sponsors!

De drie meest tegenvallende Ajacieden van de eerste seizoenshelft ’18/’19

Ajax nieuws -

Net als bij de drie best presterende voetballers van de eerste seizoenshelft is het lastig om tot een uitverkiezing te komen van de meest tegenvallende Ajacieden. Het is vaak een persoonlijk gevoel wat bij een ieder wordt opgeroepen. Van de ene speler verwacht je vaak net iets meer dan van de ander. En er zijn uiteraard ook supporters die roepen, dat een dergelijke uitverkiezing onzin is. Echter, bij de drie beste hoort vaak nu eenmaal ook een lijst van meest tegenvallende spelers. En ondanks het feit dat wij onze club in alles willen en blijven steunen kunnen we onze ogen ook niet sluiten bij de prestaties van enkele spelers. Of meer het gevoel wat men had aan het begin van het seizoen en dat wij nu halverwege het seizoen de prestaties op een rij kunnen zetten. Alles opgeteld komen we dan ook tot een rijtje met de meest tegenvallende spelers.

Het ontstaan van de verkiezing

Om tot een keuze te komen kijken wij allereerst wat de prestaties zijn van een willekeurige speler getoetst aan de verwachtingen die wij van een speler mogen hebben. Een grijs gebied blijft het dan ook om de prestaties van bijvoorbeeld Carel Eiting met Rasmus Kristensen te vergelijken. Carel Eiting wordt al jaren door de kenners omhoog geschreven. Is dat zijn schuld? Nee. Maar er wordt daardoor wel een verwachtingspatroon geschapen. Rasmus komt voor relatief veel geld over vanuit de Deense competitie. Is het dan fair om hem een miskoop te noemen als hij aan de hooggespannen verwachtingen niet voldoet? Nee, eigenlijk niet, maar vooral de media doet dat wel.

Wij zijn tegen Calimero gedrag. Dat laten we liever over aan de mensen, die niet voor onze club zijn. Maar een programma als Veronica Inside (voorheen Voetbal Inside) maakt zich graag schuldig aan het neerhalen van onze club of spelers. Vooral René van der Gijp sabelt graag de prestaties van (Ajax) spelers neer. Dat is zijn goed recht (hij krijgt er onbegrijpelijk nog heel veel geld voor ook). En iedereen mag daarbij zijn mening hebben, dat doen wij namelijk ook. Maar voor iemand die pretendeert veel voetbalkennis te hebben en in zijn eigen carriere al zijn kwaliteiten heeft weggegooid, is het toch wel opmerkelijk dat hij zo negatief is over Ajax en bepaalde spelers in het bijzonder. Als een van de topclubs in Nederland een keer (of meerdere malen) slecht heeft gespeeld, dan is René van der Gijp er als de kippen bij om Ajax of een van de spelers erbij te halen. Naar dit programma kijken gemiddeld 600.000 kijkers. Hun mening (net als die van VI, Fox, de Telegraaf, AD of welk medium dan ook) doet terdege ter zaken en heeft mogelijk ook (veel) invloed op bepaalde spelers. De druk bij een topclub is nou eenmaal anders als bijvoorbeeld bij De Graafschap. En maar altijd Özil (paradepaardje van Van der Gijp) met een speler van Ajax te vergelijken gaat volgens ons ook helemaal mank. Maar als je dan toch bij een topclub als Ajax speelt moet je daar ook wel tegen bestand zijn. Maar helaas sommige spelers nemen dat als een zak met stenen op hun rug mee het veld op.

Criteria

Wij hebben gekeken bij deze uitverkiezing naar mogelijke (en dus helaas regelmatige zwakke en/of beslissende (negatieve) momenten. Wat is de invloed daarop geweest bij supporters? Hoe is het gesteld met zijn populariteit bij jullie als supporters? En hoe kijkt men in de media aan tegen de prestaties van de speler? Nu zal het laatste het minst belangrijke zijn, omdat de verschillende media nogal “gekleurd” zijn (zie voorbeeld hierboven) als het gaat over Ajax en haar spelers in het bijzonder. Maar het geeft uiteraard wel een afspiegeling weer van de prestaties die zijn behaald.

De kanshebbers

Als we kijken naar de spelers die een uitverkiezing op zijn minst verdienen, dan komen we tot het volgende rijtje:

  • Rasmus Kristensen
  • Zakaria Labyad
  • Carel Eiting
  • Luis Orajuela
  • Perr Schuurs

Dit zijn nagenoeg allen spelers die aan het begin van de competitie de potentie hadden het eerste te halen. Perr Schuurs hadden we wellicht iets meer van verwacht, maar daarbij moeten we niet vergeten dat hij van een provincieclub kwam en dat hij nog heel jong is. Luis Orajuela heeft sowieso nooit de kans gehad om zich te profileren in het eerste. Dat is ook de reden dat wij hem niet bij de eerste drie hebben geschaard. Gewoonweg omdat wij hem daarop niet hebben kunnen beoordelen.

Spelers als Dennis Johnsen en Noa Lang zijn spelers die sowieso niet bij het eerste terecht zouden komen. Waar de supporters vooral van Perr Schuurs dat wellicht wel hadden gedacht. Joël Veltman en Hassan Bandé zijn ook niet meegenomen, gewoonweg omdat deze niet beoordeeld konden worden tijdens de competitie of Europees verband.

Onze top drie

Nummer 3: Carel Eiting

De meeste supporters hadden niet gedacht dat Carel Eiting op deze plek zou zijn gekomen. De reden van de plek ligt vooral in het feit dat het verwachtingspatroon bij Eiting erg hoog ligt. Eiting kan ontegenzeggelijk goed voetballen, maar hij heeft dat te weinig laten zien. Voorbeeld van de laatste tijd was zijn hele zwakke optreden in de bekerwedstrijd tegen Roda JC.

Ten Hag heeft Eiting in het begin zelfs de eerste wedstrijden laten spelen, zowel in competitie als ook in Europees verband. Vaak was het daarbij toch net niet. Eiting had schijnbaar teveel moeite met zijn spel. Na verloop van tijd werd hij dan ook geslachtofferd door Ten Hag, wat eerlijk gezegd terecht was. Een combo met Schöne, Frenkie de Jong aangevuld met Donny gedijt gewoon beter dan met de invulling van Eiting.

Wat vooral opviel was zijn matige fysieke kracht. Wanneer er tegen sterkere tegenstanders opgebokst moest worden, werd Eiting vaak voorbij gelopen. Technisch kon hij nog aardig wat compenseren, maar door de strijd die hij moest leveren, ging dat uiteindelijk ten koste van zijn sterkere punten.

Voordeel van Eiting is dat hij nog jong is. En aan zijn talent zal het zeker niet liggen. Eiting zal er vast en zeker bovenop komen. Alleen beginnen sommige mensen (media en kenners) zich zorgen te maken of Ajax zijn niveau zal zijn. Het ligt uiteindelijk in de handen van Eiting. En soms moet je als voetballer bij Ajax ook een beetje geluk hebben met het moment waarop je in een elftal instroomt.

Nummer 2: Rasmus Kristensen

Vorig jaar verruilde de fysiek sterke Deen zijn club FC Midtjylland in voor Ajax. Hij kreeg daarbij van de club een aanloopperiode. Echter vanaf deze zomer moest hij klaar zijn om de strijd om de rechterverdedigersplek vol aan te gaan. De Deen had daarbij niet gerekend op Mazraoui. Mazraoui greep zijn kans en die gaf hij vervolgens nooit meer uit handen. Eerlijk gezegd is Kristensen nooit een publiekslieveling geworden. De grote sterke Deen oogt nou niet bepaald als een lichtvoetige verdediger. Dat een combi van beide kwaliteiten wel degelijk samen kan, bewijst zijn kompaan (Tagliafico) aan de andere kant iedere wedstrijd.

Kristensen oogt houterig en traag. Echter dat laatste is niet geheel waar. Het komt namelijk niet vaak voor dat hij er op snelheid wordt uitgelopen. Echter, zijn loop oogt gewoonweg niet mooi. Daarbij opgeteld is dat zijn voorzetten vaak het doel niet bereiken. Iets wat van een verdediger tegenwoordig wel wordt verwacht. Kristensen speelt ook weinig. Zijn speeltijd dankt hij aan invalbeurten. Daardoor is het ook lastig om je stempel te drukken. Maar het ziet er nou ook niet uit dat Rasmus Mazraoui uit de basis gaat spelen. En het wordt helemaal lastig, omdat Veltman ook weer terug is van een blessure. Hierdoor zal zijn speeltijd in het eerste vermoedelijk helemaal tot nul gereduceerd gaan worden.

Uiteindelijk zal Ajax een beslissing moeten nemen over het lot van de Deen. Het zal ons echter niet verbazen als ook Kristensen (net als Orajuela) in de zomer zal vertrekken bij mogelijke interesse. Het huwelijk Ajax-Kristensen is (nog) niet geworden wat er van te voren van verwacht werd. De tijd zal het leren of in dit huwelijk nog volop leven wordt geblazen.

Nummer 1: Zakaria Labyad

Laat voorop staan dat Labyad deze “eervolle” vermelding niet heeft gekregen, omdat hij niet kan voetballen. Dat zeer zeker niet. Integendeel, Zakaria kan geweldig voetballen. Maar Labyad is juist een speler, die wellicht de druk bij een echte topclub net niet aan kan. Een half jaar nadat hij pas bij Ajax terecht is gekomen, is wellicht ook wat snel om hem direct af te schrijven. Een dergelijke voetballer moet je ook meer credits geven (zie zijn grote voorbeeld Ziyech). Het kan altijd gebeuren dat je eerst wordt beschimpt om later genadeloos af te rekenen met criticasters. Dat heeft het voorgaande jaar wel bewezen. De reden dat hij de eerste plaats heeft gekregen, omdat men meer van Labyad had verwacht met in het oog zijn kwaliteiten.

Tot zover is het er met het spel van de kleine Marokkaan totaal niet uitgekomen. Bestempeld als het lievelingetje van Erik ten Hag werd hem al voorzichtig een basisplaats toebedeeld. Zeker in de afgelopen zomer met het oog op het eventuele vertrek van Ziyech. Een vermoeden was dan ook dat Labyad in eerste instantie gekomen is als mogelijke vervanger van Ziyech. Echter, Hakim bleef (en gelukkig maar) en Labyad werd bankzitter. Iets wat de kleine dribbelaar niet echt leuk vindt.

Labyad is namelijk nooit echt doorgebroken. Ziyech bleef waardoor zijn speeltijd tot het minimum werd gereduceerd. Daar kon hij zelf ook niet veel aan doen, omdat Ziyech veel beter is. Wat wel opviel waren zijn hele korte invalbeurten. Als Labyad al in mocht vallen, dan was het pas echt binnen de tien minuten van het einde. Daarbij heeft hij voor zichzelf zeker ook nooit de kans gehad om het te laten zien. En in tien minuten kun je gewoonweg geen groot verschil maken, behalve (als je Van der Gijp mag geloven) als je Özil heet. Labyad is gewoon Labyad en die kon helaas de hooggespannen verwachtingen niet waar maken. Het leek wel alsof hij in de wedstrijden met zijn ziel onder zijn arm liep.

Was het dan allemaal slecht? Nee! Want in de wedstrijd in en tegen NAC liet Labyad wel zijn kwaliteiten zien. Met een heerlijke volley besliste hij de wedstrijd in het voordeel van Ajax.

Als Labyad zijn kans weet te grijpen in de tweede seizoenshelft, zal hij zijn plek in de top drie zeker af staan. Maar de tekenen op een basisplaats zijn niet heel groot. En met de mogelijk komst van Lainez en de terugkeer van Bandé zal het voor Labyad nog heel lastig worden.

Labyad’s hoogtepunt van de eerste seizoenshelft was zijn prachtige goals tegen NAC:

Het bericht De drie meest tegenvallende Ajacieden van de eerste seizoenshelft ’18/’19 verscheen eerst op Ajax1.nl.

Lees meer...